kerkdienst.jpg

Pastoralia

Pastoralia 127: Moedig op weg met Jezus.

Bijbeltekst: Mattheüs 16 : 24 t/m 27.

Opnieuw beginnen. Het nieuwe seizoen staat aan te vangen. De kinderen gaan weer naar school en u gaat misschien weer aan het werk, of bent al weer aan het werk. Maar kunnen we wel weer onbezorgd opnieuw beginnen ? Met al die onzekerheden. Misschien hebt u wel vragen of bedenkingen bij dat opnieuw beginnen. Hoe gaat het met mijn werk, zit is straks weer thuis te werken, als de corona weer opleeft? Hoe lang gaat dat goed met het naar school gaan, voordat de kinderen weer thuis moeten blijven? En hoe gaat het met kerkgang, kan dat blijven duren? Wat zal de komende tijd brengen? Vragen, vragen en nog eens vragen. Hoe ga je daar nu mee om?

In het nieuwe seizoen.
Allemaal vragen bestormen ons. Je durft nergens meer op te rekenen. Het kan zomaar weer anders worden. En Corvid-19 hangt als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. Je wordt er bijna moedeloos van. Het duurt al zo lang. Denk dan eens terug aan het volk Israël. “Aan de rivieren van Babel daar zaten wij treurend en dachten aan Sion”, Psalm 137 : 1. Deze Psalm ademt een sfeer van terneergeslagenheid, van wanhoop, van verdriet en van uitzichtloosheid. Het volk zit in ballingschap en dat niet maar voor een paar jaar, maar wel zeventig jaar. Er lijkt maar geen einde aan te komen. En de toekomst is in nevelen gehuld. Ze zien geen uitkomst. Dat kan ons ook overkomen. Doordat er maar geen einde aan lijkt te komen, aan die onzekerheid, gaan we bij de pakken neerzitten. We raken in een verlammende stemming. Het kerkelijk leven dreigt in het slop te raken. En wat nog erger is ons geloofsleven dreigt in het slop te raken. Waar doen we het allemaal nog voor? En dan vraag je; laten we het nieuwe seizoen aanvangen. Weer aan de slag. Maar heeft dat wel zin onder deze omstandigheden? Wie het vervolg van Psalm 137 leest merkt dat het volk toch niet helemaal de hoop is kwijtgeraakt. Ze rekenen op hun Heer en God, kijk maar naar de wraakbede in de laatste verzen van deze Psalm. Geen fraaie verzen, maar er spreekt een vertrouwen uit dat Hij eens alles zal rechttrekken, ookal wordt Gods naam niet genoemd. Dat dit misschien niet henzelf zal betreffen, ook dat spreekt er uit. Maar eens wordt het beter. Zij hadden een kruis te dragen daar in Babel. Maar ook wij hebben een kruis te dragen, de moeiten in het leven, de gevolgen van de zonde en alles wat ons terneer drukt. En wat moeten we dan doen? Wij moeten dat kruis op ons nemen en Jezus volgen. Met alles wat wij met ons meedragen, ons oprichten en achter onze Heer en Heiland aan gaan. Jezus gaat ons voor. Wij behoeven Hem alleen maar te volgen. Zoals schapen die luisteren naar de stem van de Herder. En als we dat doen dan zal Hij ons leiden. “De Heer is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Hij laat mij rusten in groene weiden en voert mij naar vredig water”, Psalm 23 : 1 en 2. Dus met Hem meegaan het nieuwe seizoen in en niet bij de pakken neer gaan zitten bij Babels rivieren. Dat is niet nodig, want Hij leidt ons en dan komt het goed.

In verbondenheid met elkaar.
‘Maar toch vind ik dat wel eng’, hoor ik je zeggen. ‘Want misschien houd ik het niet vol’. Je moet dat ook niet alleen doen. Je hebt steun nodig, Niemand kan dat helemaal alleen. Daarvoor heeft God ons aan elkaar gegeven. Om elkaar tot steun te zijn. Elkaar te bemoedigen en op te beuren. Om elkaar te motiveren en te stimuleren. Daarvoor geeft God ons aan elkaar. We mogen het gezellig hebben, een leuke startmiddag hebben samen als gemeente. Maar het heet niet voor niets startmiddag. Het is stap één. We gaan samen op weg. Maar we doen dat niet alleen, want Jezus gaat met ons mee. Ik heb nog nooit een leger zien marcheren zonder hun Generaal. Als iemand niet de richting aangeeft dan loopt iedereen maar doelloos zijn of haar eigen kant op. En dan verzanden we al snel in de woestijn van het leven. En al lijkt een leger sterk, het is zo sterk als zijn zwakste schakel, zijn zwakste soldaat. Daarom hebben ze elkaar nodig. Samen staan ze sterk. Eendracht geeft macht. Maar ook eendracht geeft kracht. En dan niet bang zijn. “Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de Heer, je God, staat je bij”, Jozua 1 : 9. Dat kunnen we doordat God met ons is. Dat heeft Hij belooft, Zijn naam is Jahweh; Ik ben, Ik ben erbij. Dus in verbondenheid met Hem en in verbondenheid met elkaar komen we er. Het is die verbondenheid van een leger dat op elkaar toeziet en op elkaar rekent en dat op zijn Generaal vertrouwd. Daarom “samen bidden, samen zoeken, naar het plan van onze Heer”, Lied 167 : 2 Gereformeerd kerkboek. Haak dan bij elkaar in ( geestelijk ) en neem elkaar mee. Samen vinden we een weg door deze onzekere tijden. ‘Maar hoe weet ik dat’? Dat heeft Jezus ons zelf belooft. “Vraag en er zal gegeven worden, zoek en je zult vinden, klop en er zal je worden opengedaan. Want ieder die vraagt ontvangt, wie zoekt vindt, en voor wie klopt zal worden opengedaan”, Mattheüs 7 : 7 en 8. Daarom samen bidden en samen zoeken. En met Gods hulp komen we er dan ook samen door, komen we door deze onzekere tijden.

In afhankelijkheid van God.
Want laten we onszelf niet voor de gek houden. Op eigen kracht lukt dat nooit. Als elke soldaat op eigen houtje de strijd aangaat dan loopt het uit op een chaos. Bij de eerste de beste tegenslag gaat hij aan de haal. Neemt hij de benen, omdat hij zijn leven niet wil verliezen. Maar wie de rangen verbreekt brengt zichzelf in levensgevaar. Het lijkt op een kudde kafferbuffels. Wanneer zij bij elkaar blijven hebben leeuwen geen kans één van hen te verschalken, maar wanneer ze de formatie verbreken dan vallen er slachtoffers. Dan hebben de leeuwen een kans. Daarom waarschuwt Jezus ook, “Want ieder die zijn leven wil behouden, zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille van mij, zal het behouden”, vers 25 van onze Bijbeltekst. Jezus zegt hier eigenlijk, verlies je leven in Mij. Leef niet voor jezelf, dat is gevaarlijk. Voor je het weet deserteer je en breng je juist je leven in gevaar. Leg je leven in Mijn hand, dan zal je het behouden. Wat er ook gebeurd. Dat betekend dat we moeten leren te leven in afhankelijkheid van God. Here wat wilt U dat ik doen zal? Je hele leven, elke dag je afvragen, wat wil God van mij? Wat zou Jezus doen? Daarover is soms wat smalend gesproken, over die beweging, What would Jezus do? Helaas ook binnen onze kerken. Dat was onterecht en zelfs gevaarlijk, want dat is de stijl van het Koninkrijk. Wat Jezus deed verdient navolging altijd en overal. Dat betekent dat je je leven in Hem verliest. Dat vinden wij mensen moeilijk, maar het is de enige weg om tot de Vader te komen. En deze weg geeft toekomst, ook in onzekere tijden als deze. Ja, het geeft zelfs een eeuwige toekomst. Want God verlaat niet wat Zijn hand begon. Dat is niet afhankelijk van de tijden en omstandigheden. Of we nu in Coronatijden leven of niet. “’t werk van God is niet te keren omdat Hij er over waakt”, zegt vers 2 van Lied 167. En het valt God niet uit Zijn hand. Daarom is het wijs en verstandig om te leven in afhankelijkheid van de Heer. Ookal kan dat betekenen dat je leven anders verloopt dan je zelf had gewild of gedacht. Het komt toch goed. En dan wacht ons een geweldige toekomst, kijk maar; “Wanneer de Mensenzoon komt, in gezelschap van Zijn engelen en bekleed met de stralende luister van Zijn Vader, dan zal Hij iedereen naar zijn daden belonen”, vers 27 van onze Bijbeltekst. Dus volhouden en onze ogen omhoog gericht en het hoofd omhoog, samen op weg het nieuwe seizoen in. De tijden zijn misschien onzeker, maar Jezus is Heer. Volg dan Hem en je zal veilig je weg gaan.
F.L.

Afdrukken E-mailadres

Liefde is God en God is liefde.