Op de eerste zondag van de Advent laat het adventstuk de duisternis zien, de kaars is daarom zwart.
Zwart betekend dat het licht afwezig is; duisternis.
De volgende zondagen zien we de duisternis verdwijnen, er komt steeds iets bij wat naar de komst van het licht verwijst.
Als u goed kijkt ziet u al een glinstering van het licht door het donker verschijnen.
De kleur paars, een kleur van de adventtijd, staat voor inkeer en voorbereiding.
De stronk is het beeld van de hoop en verwachting.
De twijg is de verwezenlijking van die hoop. (Ezechiël 17: 22-23)

Met de tweede zondag is er meer “licht” in het stuk gekomen.
Wij zijn immers op weg naar dat licht.
De parels welke op een rij liggen verwijzen hiernaar.
De witte bloemen gaan net open. Ook zij zijn op weg naar het licht.
De klimopranken staan voor trouw en klimop groeit naar het licht.
De kleur van de tweede kaars is paars, de kleur van inkeer en voorbereiding.

Op deze zondag schijnt het licht meer door de duisternis en is de liturgische kleur roze. Deze kleur (betekend verheugen in de komst) vind je terug in de bloemen die zijn toegevoegd.
De kleur paars van het kleed is nu niet meer zo aanwezig, het wijkt voor het licht. De weg naar het licht, uitgebeeld door de parels, groeit verder naar dit licht.

De laatste adventskaars is aangestoken.
Bijna is het zover; kerstfeest!, de komst van Jezus.
Dan wordt het pas echt Licht.
Het paarse kleed bij het bloemstuk is vervangen door wit.
De bloemen zijn mooi tot bloei gekomen, groeiend op weg naar het licht.
Iedere week werd ook de weg naar het licht steeds duidelijker door een groeiend aantal parels.