Als het geloof in een God psychologisch te verklaren is, dan is het geloof dus een illusie, een verzinsel.

Als we proberen uit te sluiten dat het geloof psychologisch te verklaren is, komen we in moeilijkheden, want het geloof in een God kan wel psychologisch te verklaren zijn.

Het sluit bovendien erg goed aan bij menselijke behoeften in deze tijd.
Als het geloof is gebaseerd op psychologische grond, dan zal het niet standhouden op het moment dat er nuchter en verstandelijk over wordt nagedacht.
Daarom is het noodzakelijk dat God zelf zich openbaart in levens van mensen.
Alleen dan zullen we persoonlijk de zekerheid kennen dat de God uit de Bijbel geen illusie is, maar werkelijkheid.

God laat ons via de Bijbel weten, dat Hij zich laat vinden als we Hem zoeken.
Laten we daarom actief zoeken naar de waarheid en laten we oppassen dat we ons niet blindelings laten meevoeren in een fijne sfeer of emotionele verhalen.
We moeten er voor zorgen dat ons persoonlijk geloof niet psychologisch te verklaren is, maar dat het gebaseerd is op een echte relatie met een levende God.

Is geloof in God psychologisch te verklaren?
Ja natuurlijk!
Is het daarom niet meer echt?
Natuurlijk niet.

Eeuwenlang is de doelstelling van alle wetenschap geweest: het navorsen van de grote werken Gods.
Ook de medische wetenschap onderzocht hoe God de mens gemaakt had en keek vandaar uit, wat gedaan kon worden als Gods schepping gammel werd.
De psychologie houdt zich bezig met de kennis van de psyche van de mens.
Descartes vond er verschillende van zijn godsbewijzen, zoals deze: 'Iets wat door iedereen gedacht wordt, moet er zijn'.
Latere filosofen haalden die bewijzen ook weer onderuit. Maar het blijft een aardige doordenker. Als ieder mens op aarde 'God' denkt, in welke vorm of gestalte dan ook, blijkt de psychische behoeft van de mens, dat hij iets nodig heeft, dat groter is dan hemzelf.
Dat zit dus in de menselijke psyche ingebakken.
Maar.. zou het kunnen zijn, dat iedereen 'God' denkt, omdat God is. Omdat God de mens zo geschapen heeft, dat er een scheppingsverlangen is naar God!?

Augustinus zei al: 'De mens rust niet voordat hij rust vindt bij God.'
In feite mag je de zaak misschien omkeren: de psychologie verklaart niets (weg).
De psychologie doet speurwerk in het meest ingewikkelde deeltje van de mens: z'n hersenen en ontdekt daar zaken, die God erin geschapen heeft. Je gelooft omdat het waar is!

Jezus zei: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.
Die waarheid van God mag je aanvaarden, mag je volgen, mag je (soms ook) ervaren.
Je kan het vergelijken met de woestijnreis van het volk vanuit de slavernij in Egypte naar het beloofde land.
Ze waren geen slaven meer (wij ook niet) maar ze waren ook nog niet in het beloofde land.
Soms waren er geweldige ervaringen (water/brood/ overwinning/bescherming), maar de meeste dagen moesten de mensen gewoon hun ene been voor het andere zetten en zandhappen om weer een beetje dichter bij het beloofde land te komen.

Zo leven wij in geloof: op weg naar Gods toekomst.
Wees niet bang om zand te happen.
En geniet met volle teugen van elke oase onderweg!