Weet u wat deze week zo mooi vond in de Eglantier (het winkelcentrum)? De muziek. Kerstmuziek. Er zat van alles bij, lang niet allemaal even mooi, maar er klonken over al die shoppende mensen ook echte liederen over de Here Jezus. Dat geeft mij altijd een bijzonder gevoel. Midden tussen al die mensen gaat het over míjn Heiland. Hoor je dat? Dat is mijn God, mijn verlosser! Ik vind het ontzettend bemoedigend en prachtig voor de Here Jezus dat zelfs de speakers in de Eglantier hem prijzen.

 

Je hoort over de stille nacht. En in gedachten zie je het misschien voor, in het veld van Efrata. Je hoort over het kindeke geboren op aard,  het kindeke klein en teer, uit hoge hemel daalt het neer, het wordt in stro en in doeken gelegd, zo klinkt uit de luidspreker. Over de herdertjes die bij nacht in het veld liggen en engelen horen zingen. Gloria in excelsis Deo.

 

Zulke woorden klinken in een winkelstraat, waar in een krantenstandaard het laatste nieuws ligt over taliban, bonussen en ontslagen. Het is een harde wereld waarin voor recht en barmhartigheid weinig plek is. En die mensen die langs de etalages lopen… Een wereld, verloren in schuld, zingt een lied. Maar de meesten voelen zich nergens schuldig over. Hun botte reacties, hun ellebogenwerk, hun snelle oordelen… Deze mensen vormen de wereld waarin voor recht en barmhartigheid weinig plek is. Daarvoor hoef je niet naar anderen te kijken. Kijk maar naar jezelf.

 

In zo’n wereld werd Jezus geboren. We lazen het net in het kerstverhaal. Keizer Augustus liet zich gelden. Hij had de macht om per decreet alles van Spanje tot het Midden Oosten te laten beschrijven. Je voelt de macht van zo’n keizer, die zich als God laat vereren. Tegenover het recht en het onrecht van zo’n tiran staat ieder mens machteloos. Een harde wereld.

In zo’n wereld klinken liederen. Liederen om te zingen, om omhoog te kijken naar God, en ook een beetje boven die harde wereld uit. U hebt misschien al begrepen dat ik dat vanmorgen met u wil doen aan de hand van een lied uit het Psalmboek, Psalm 2 een lied wat al eeuwen lang op het kerstfeest gezongen wordt. Een lied over God die een Zoon geboren laat worden. ‘De HEER zei: jij bent mijn Zoon, ik heb je vandaag verwekt’

Een lied, waar je je even in moet verdiepen –dat heb je vaker met Psalmen- maar dan heb je ook wat. Ik vertel er even iets over.

Het is een lied over een koning die machtige vijanden heeft. Samen proberen ze hem te overwinnen. Misschien is het koning David. Maar dan bedenkt hij wat God tegen hem gezegd heeft: ‘Jij bent mijn zoon, ik heb je vandaag verwekt.’ Vreemde uitdrukking. Waarom staat dat er zo? Om ons aan het denken te zetten. ‘Jij bent mijn zoon, ik heb je vandaag verwekt’ dat kan niet. Als je vandaag zoon bent, of dochter, dan betekent dat dat je lang geleden door die man verwekt bent. Maar God zegt tegen de koning: ‘Ik verwek je vandaag. Jij leeft al jaren, maar vandaag maak ik je tot mijn zoon, ik adopteer je.’ God beschouwt een koning als David als zijn eigen zoon. En als David dat bedenkt dan geeft het hem moed. De machtige God, hij zal me niet in de steek laten. Hij zal mijn volk niet in de steek laten. Hij geeft om mij en om de mensen die bij mij horen. Mooi zo’n God. Al zingend prijst de koning God en tilt het hem boven de angst voor zijn vijanden uit. Het lied geeft God lof en maakt de mens sterk.

 

Mooi zo’n God. Toen, maar niet alleen toen. Die Psalm van vroeger heeft het over iets veel mooiers later. In het lied van toen zit een belofte voor nu. Een koning voor heel de wereld. Dat is waar die engel het over had die bij Maria kwam. Ze zou een kind krijgen, die Zoon van God zou heten en koning over de wereld zou worden. Het wordt kerstfeest, tijd om Psalm 2 te zingen.

En wat krijg je daar dan van mee? Het laat je allereerst een geweldig groot God zien. Als je om je heen kijkt zie je het niet, maar er is een God die kan lachen om alle ego’s die er in deze wereld rondlopen. Niet omdat hij het grappig vindt, nee het is een honend lachen. Zelfs de Noord-Koreaanse regering, die het christendom bijna onmogelijk maakt, God lacht ze vierkant uit. Jullie denken dat je het geloof in mij kunt uitroeien? Moet je zien hoeveel er nog zijn in jullie land. Dat gaat je nooit lukken. Tegenover mij en mijn Geest staat de fanatiekste godsdienstvervolger in feite machteloos. Iedere christen in Noord Korea is een honende lach van God. En zo staat hij boven alle onrecht en onbarmhartigheid, ook als jij er zo machteloos onder voelt. Daar zingt Psalm 2 over. Zing veel over Gods grootheid, kijk omhoog boven al die ego’s die God kan maken en breken. Breken vooral, vroeg of laat.

 

Psalm 2 zet dat keihard neer, deze grote God. Maar het lied bezingt niet alleen Gods honende lach. Gelukkig niet. Stel je voor. Dan zag het er voor mij ook niet goed uit. En kijk  maar naar jezelf. Je hebt toch ook van die dingen waar je je schuldig over moet voelen. Of ben je de enige witte raaf tussen alle onmenselijkheid? Gelukkig klinkt er in dit lied nog iets meer dan Gods honende lach. Je ziet een tere trek op Gods gezicht komen. God heeft een Zoon. Ja, hij behandelde koningen als David al als zijn zonen. Gods eigen jochies. Hij beschermde ze zoals een vader zijn peuter zou beschermen en steeds weer overeind helpen en optillen en dragen als het moet. Die stoere koningen waren Gods peutertjes, zo geliefd. En zo liet God merken hoeveel hij van zijn mensen hield. Maar met kerst ging God nog veel verder. Maria kreeg een kind dat Gods eigen Zoon was. Zijn eigen engel moest het geboortekaartje brengen. Direct ’s nachts aan een paar herders die wakker waren. Het lieve van kerstfeest, ja dat is de liefde van God. Stoere vaders bij de wieg laten vaak iets kwetsbaars van zichzelf zien. Zo laat God ons bij de voerbak in zijn hart kijken. Liefde voor Jezus, ja maar ook liefde voor al die zondaars die bij hem komen schuilen. Je verdient het niet, maar door hem mag je bij God horen. Een lieve baby? Psalm 2 zingt ook over een ijzeren staf die hij later in zijn handen krijgt. Die lieve Jezus is hard, vernietigend hard, tegenover iedereen die zich tegen hem verzet. Juist om iedereen te beschermen die bij hem wil horen.

2 opdrachten
Dat is waar het op aan komt: hoor je bij hem of niet. Daarom wil ik de preek afsluiten met twee opdrachten voor u. Ze staan in vers 11:

 

Onderwerp u. Aanvaard hem als je Heer. Klamp je aan hem vast in deze wereld. Vertrouw dat zijn macht over alles je redding is. Laat hem het voor het zeggen hebben in je leven. Kap met die botheid, met dat ellebogenwerk en alles wat tegen Gods wil ingaat en mensen pijn doet.
 

Breng hem hulde. Lofprijzing zing kerstliederen en andere liederen voor God en de Here Jezus. Zing ze met je hart. Met een hart dat Gods honende lach over al zijn vijanden hoort en zijn liefbhebbende blik naar die kribbe.

 

Let er op dat vers 11 bij deze twee dingen over ontzag en beven zingt. God is zo groot en hij wil je zoveel liefde tonen, dat is om bij te staan trillen op je benen. Om zoveel ontzag voor hem te hebben dat het niet bij je opkomt om nog een woord te zeggen wat hij niet zou willen horen. Je haalt het niet in je hoofd om nog één gedachte in je hoofd te verdragen die niet bij hem past. En terwijl je zingt besef je: hoe is het mogelijk, dat ik voor zo’n grote en goede God mag zingen. Moeilijk? Ja, natuurlijk. Maar Hij is het waard. Vraag hem om zijn Geest.