De laatste van drie preken over het gebed om Jezus’ komst. Met de vraag ‘Laat uw wil gedaan worden’ dringen we door tot Gods diepste verlangen. 

We hadden het vorige week over Gods koninkrijk. Jezus was er vol van en hij zei: vragen jullie nou aan mijn Vader: laat uw koninkrijk komen. In een volgende zin leert hij ons te vragen: laat uw wil gedaan worden. Maar heeft het nog wel zin om dat te vragen? Als Gods rijk komt dan wordt zijn wil toch gedaan? Is die extra vraag niet overbodig?
In zekere zin wel. Met de vraag dat Gods wil geschiedt vragen we niet iets nieuws meer. Maar we vragen het wel op een andere manier. Je zou kunnen zeggen dat we nog eens extra bij God aandringen, op een manier waarmee we zijn hart zoeken. Laat uw rijk komen, Vader, want dat is toch uw wil? Dan wordt toch uw wil gedaan?
In de gebedsvraag van vanmorgen willen we doordringen tot Gods hart, Gods wil. Wat leeft er in Gods hart? Wat is zijn wil? Wat weten wij er van?

De bijbel is er vol van, vanaf de eerste bladzijde. God wilde een prachtige wereld. Een wereld vol mooie schepselen. En vooral: mensen. Dat is het schepsel waar God het meest van houdt. Ook in de geboorte van Marlinde hebben we er weer iets van gemerkt. Bij iedere geboorte laat God merken wie hij is en wat hij kan en waar hij van houdt. God houdt van mensen. Ondanks alles ze elkaar aandoen en wat ze God aandoen. Als mensen verdienen wij dat God ons daarvoor straft, dat alle mensen van Gods mooie aarde weggeveegd worden. Maar wat wil God? Wat lazen we in 1 Timoteüs? God wil dat alle mensen gered worden. Hij wil niet dat mensen verloren gaan, hij wil eeuwig leven. Hij wil een prachtige nieuwe wereld, vol met prachtige nieuwe mensen.
Ja, het moeten dan wel nieuwe mensen zijn. We hoorden dat God wil dat de mensen gered worden en de waarheid leren kennen. De waarheid. Er is een heleboel wat waarheid is. Maar hier gaat het om de waarheid over Jezus Christus. Als je die kent, dan wordt je een ander mens.

• Dan weet je hoe groot jouw afstand tot God is. Hoe klein je bent, hoe slecht soms. Als je Christus kent dan zie je hoe God wil dat je leeft, en je ziet hoe anders je zelf bent. Niet iemand om eeuwig met God te leven op zijn prachtige wereld.
• Maar je merkt ook dat hij het toch wil. Daarvoor liet Hij zijn Zoon Jezus één van ons worden. Hij wil jou niet verloren laten gaan, Hij offert zijn Zoon op. Wat een opoffering was het voor Jezus om te sterven in mijn plaats. Hij heeft zichzelf gegeven als losgeld, lazen we. Toen het bijna zo ver was knielde hij neer. Het zweet brak hem uit, ja het viel in grote druppels als bloed op de grond. En hij bad, hij vroeg God zijn Vader: ‘Laat dit aan mij voorbij gaan. Maar niet wat ik wil, maar wat U wilt, laat dat gebeuren.’ Kijk dat is nou Gods wil: dat Jezus sterft, door God verlaten en dat ik mag leven met God voor altijd. Ook dat is de waarheid over Jezus.
• En nog iets. Wie Jezus ziet, ziet een manier van leven, van mens zijn om een voorbeeld aan te nemen. Bijvoorbeeld hoe hij geraakt was door die vrouw over de grens in het noorden, met haar zorgen over haar dochter, wat we een paar weken geleden zagen. Zo wás hij.

Dat alles is de waarheid over Jezus Christus. Hij laat je je afstand tot God zien. Hij kwam om die te overbruggen. En hij laat een andere manier van leven zien. En wat God nu wil is dat je díé waarheid kent en aanvaardt. Zo wil God eeuwig met je leven. Zo wil hij u en alle mensen redden van de ondergang.
Dat is wat er in Gods hart leeft en waarvan Jezus zegt: vraag maar aan God: laat uw wil gebeuren. Want dan leert hij jou de waarheid kennen. Dan overwint hij jouw verzet daartegen. En dan brengt hij dat koninkrijk waarin jij met hem mag leven.

Dat is heel mooi. Maar er zit ook iets moeilijks bij. Toen ik de preken over Jezus’ terugkomst aankondigde kreeg ik de vraag gemaild:
Voor mij is de terugkomst een beangstigende gebeurtenis, juist om dat familieleden en vrienden niet geloven. Van hen zal ik gescheiden worden. En al zegt iedereen dat ik dat dan niet meer weet of besef, ik maak me ook grote zorgen over hun toekomst.
Jezus terugkomst brengt inderdaad een scheiding. En het is heel moeilijk om te aanvaarden dat er mensen zijn waar je veel van houdt, waar je dan van gescheiden wordt. Ik kan er wel iets van begrijpen dat God niet eeuwig wil leven met mensen die hem en zijn Zoon niet moeten. Terwijl Gods wil op hun redding gericht is wijzen zij hem en zijn lieve Zoon Jezus af. Als je veel van God houdt kun je er wel iets van begrijpen dat dat voor Hem niet te verdragen is. Maar tegelijk: je hart gaat naar die mensen uit. Gods hart trouwens ook. Je maakt je zorgen over hun toekomst. God ook. Tot op vandaag geeft hij nog veel mensen de kans zich te bekeren. Samen met God mogen we ons daar op richten. Bidden tot God, spreken over God, waar de kansen zijn. En delen in Gods teleurstelling over hun afwijzing. Dit wordt nooit makkelijk. Op deze vraag kun je geen gemakkelijk antwoord geven. Maar hou veel van God en kruip dicht tegen hem aan in zijn zorgen over hun toekomst en zijn teleurstelling over hun afwijzing.

De vraag is ook gesteld of het wel helpt als we bidden om Jezus komst. Er is al zo lang voor gebeden. Toch helpt het als wij bidden. Achteraf denk ik dat ik daar de eerste keer wat te voorzichtig over gesproken heb. Jezus dingt er op aan dat wij bidden om het koninkrijk waarin Gods naam geheiligd wordt en Gods wil gedaan wordt. Daar zit Hij vol van, dat legt hij ons in de mond. En hij leert ons tot Vaders hart, Vaders wil door te dringen. Hij weet dat je hem in het hart raakt als je om het hemelse rijk bidt.
Jezus heeft ons geleerd dat zijn Vader alles zal geven wat we in zijn naam vragen. Natuurlijk niet de dingen die je tegen Gods wil vraagt, maar als je naar Gods wil bidt, dan belooft Jezus dat zijn Vader het zal geven.
Hij doet dat wel als een Vader, niet als een bediende. Hij heeft ook zijn eigen overwegingen. Petrus (2 Petr. 3) vertelt b.v. over het geduld wat hij nog heeft met de mensen die zich nog niet bekeerd hebben. Hij heeft geduld, want hij wil niet dat ze verloren gaan. En daar mag je ook een beroep op doen, als je je zorgen maakt over mensen die zich nog niet bekeerd hebben.

2. Wat is Gods tijdpad?
Wij weten waar Gods hart op gericht is. Maar wanneer? Wat kunnen we zeggen over Gods tijdpad?
Vorige week heb ik gezegd dat Jezus komt op een moment dat wij het niet verwachten. Maar zijn er niet allerlei tekenen en moeten we daar niet juist op letten? Jezus verwijt zijn tijdgenoten dat ze de tekenen van de tijd niet kennen (Mat. 16:4). Hij roept zijn leerlingen op de les van de vijgeboom te leren: als je ziet dat de takken gaan uitlopen dan is de zomer in aantocht (Mat. 24:32).
Er valt dus wel degelijk iets over het naderen van zijn komst te zeggen. En we moeten wakker zijn en opletten. Daarbij moet je wel bedenken dat we het niet nauwkeurig kunnen berekenen. Jezus spreekt over komen als een dief, en dat wijst op het onverwachte. Dat onverwachte zie je ook in de gelijkenis van de 10 wijze en 10 dwaze meisjes. Jezus trekt uit die gelijkenis de conclusie: Wees dus waakzaam, want jullie weten niet op welke dag en op welk tijdstip hij komt (Mat. 25:13) Deze woorden spreekt Jezus vaker. De woorden ‘Ik kom als een dief’ herhaalt Jezus tegenover Johannes in de Openbaring. (3:3) Ook Paulus en Petrus gebruiken dat beeld. We kunnen het niet tijdstip van Jezus’ komst niet nauwkeurig berekenen, ook voor de gelovigen zal het een verrassing zijn. ‘Júllie weten de dag en het tijdstip niet’ zegt Jezus, zijn volgelingen.
Wat bedoelt hij dan met de tekenen van de tijd? Lukas heeft die woorden van Jezus ook opgetekend, maar net iets anders dan Matteüs (Lucas 12:56). Bij Lucas lees je niet over de tekenen van de tijd die je moet kennen, maar over de tijd die je moet kennen. Je kunt het zo zeggen: de tijd zelf is het teken. Wat voor tijd leef je in: dat moet je herkennen. Niet de één of andere gebeurtenis, de Twintowers of de Tsunami, maar die tijd waar je in leeft, hoe die is. De groei van de kerk, de tegenstand, de afkeer van Gods wetten en al zulke dingen.
Dat is ook wat Jezus bedoelt met de vijgenboom. Er wordt wel gezegd dat de vijgenboom in de bijbel het beeld van de staat Israël is. Dan moet je bij het uitlopen van de vijgenboom aan de stichting van de staat Israël in 1948 denken. En dan zou, zo mailde iemand mij, deze generatie in Matteüs 24 de generatie zijn die 1948 meegemaakt heeft. Tijdens deze generatie zal Jezus’ komst zijn. Nu heb ik vorige week al gezegd dat Jezus de generatie waar hij het over heeft niet belooft dat ze zijn komst mee gaan maken. Hij zegt dat ze de dingen waar hij het over heeft gaan meemaken. Dat kunnen ook de dingen zijn die voor zijn komst gebeuren. Maar je moet bij de vijgenboom ook niet aan Israël of zelfs aan de joodse staat denken. Jezus bedoelt hier gewoon een boom als voorbeeld te nemen, kijk maar in Lucas 21. En dat is dan toevallig de vijgenboom. Overigens is de vijgenboom ook geen bijbels beeld voor Israël. Israël wordt één keer in de bijbel met een vijgenboom vergeleken (Joël 1:7) en één keer worden de Israëlieten met vijgen vergeleken. Dat is alles. Je kunt niet zeggen dat de vijgenboom een bijbels beeld is voor Israël en dat Jezus met de uitlopende vijgeboom de stichting van de joodse staat in 1948 bedoelt.
Het is best mogelijk dat Jezus terugkomt voordat alle mensen uit 1948 gestorven zijn, maar als je dat uit zijn woorden uit Matteüs 24 en Lukas 21 afleidt, dan haal je er iets uit wat er niet in zit.

Over Israël valt veel meer te zeggen. En er is ook een heleboel wat we er niet over kunnen zeggen. Komt er aan het einde nog een massale bekering van Israël? De belangrijkste teksten die daar iets over zeggen zijn op verschillende manieren uit te leggen.
Wel zou ik willen benadrukken dat Gods liefde, die uitgaat naar Israël, met dezelfde intensiteit naar ons uitgaat. Israël is Gods uitverkoren volk. Je ziet in het oude testament hoe hij van dat volk houdt. Je ziet het ook bij Jezus, zijn Zoon, zelf een jood. Hij hield van Israël, denk maar aan zijn afwijzing van die vrouw waar ik laatst over preekte. En toch zie je een beweging naar de andere volken toe. Wij mogen er ook bij horen en dat zonder onderscheid. We kennen Gods tijdpad niet. Maar wel zijn wil, het verlangen van zijn hart, dat joden en niet joden, alle mensen de waarheid van Jezus de Messias leren kennen en gered worden.

3. Gods wil nu
In de hemel gebeurt Gods wil. Ik denk alleen al aan de engelen, die de catechismus noemt. Zij doen altijd wat God wil. En op de aarde? Wat wil God? Dat we hem kennen en geloven en zo gered worden. Dat we leven als mensen die de waarheid kennen: dat we Gods wil doen. Dat valt nog vaak tegen.
Laten we er om bidden en bidden dat de wereld komt waarin niets anders gebeurt dan Gods wil en hemel op aarde is.
Amen