Soms lees je in de bijbel uitspraken waar je op het eerste gezicht niks mee kunt. ‘Ieder moet zijn eigen last dragen’ (Galaten 6:5). Leert de bijbel niet juist dat je elkaars lasten moet dragen?
‘Ieder moet zijn eigen last dragen…’ Galaten 6:5

2. Samen
Wat de Heilige Geest wil, daar vertelt het bijbelgedeelte wel iets meer over. We lazen over de vruchten die de Geest geeft (Galaten 5:22). Een paar weken geleden heb ik er over gepreekt. Die vruchten, daarin herken je de Here Jezus. Hoe hij leefde, wat hij leerde, waar hij op uit was. Liefde, vreugde, vrede, vriendelijkheid, zelfbeheersing. Dat is Jezus. En wat de Heilige Geest nu wil doen is dat je Jezus, je verlosser zo leert kennen en zo vol van hem bent dat die vruchten in jouw leven te zien zijn. Uit jezelf doe je al die dingen niet: liefde, geduld, zelfbeheersing. Maar God wil je vergeven dat je dat niet doet. Jezus stierf om het tussen God en jou goed te maken. Zoveel had hij voor je over. Dat is liefde, dat geeft vreugde en vrede. En wat de Heilige Geest nu wil doen is dat je daar steeds meer van onder de indruk raakt. Je raakt er zo vol van dat je niet alleen blij wordt en uit bent op vrede, maar dat je ook zelf gaat liefhebben en geduld met anderen krijgt. Dat is de vrucht van de Geest.
Als je dat hoort en als je dat misschien ook bij jezelf gaat herkennen, dan voel je wel aan dat de heilige Geest een bepaalde kant op wil. Vers 25 zegt: Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest wijst. Hij wil de kant op van ‘liefde voor elkaar’, ‘aandacht voor elkaar’, ‘respect. Laten we elkaar niet uit eigen waan de voet dwars zetten en elkaar geen kwaad hart toedragen (vers 26). Je leest over ‘elkaar op het rechte pad brengen’, elkaar corrigeren (6:1). Maar dan wel met zachtmoedigheid. Daar wil de heilige Geest heen. Je merkt dat een ander het moeilijk heeft en je leeft mee, je biedt hulp. Draag elkaars lasten.

Zo leef je de wet van Christus na, schrijft Paulus in vers 2. Paulus heeft in deze brief veel over de wet geschreven. Moeten christenen de oude wetten voor het joodse volk nog naleven, en de joodse besnijdenis, feestdagen en spijswetten onderhouden? Nee, zegt Paulus, als je je door de Geest laat lijden dan leef je zo dat je alle geboden die er nog toe doen onderhoudt. Niet besnijden en in loofhutten wonen, maar wel eerbiediging van Gods naam, van het gezag, van het leven, het huwelijk en het bezit van je medemens. Paulus noemt dat nu de wet van Christus. Christus heeft immers de liefde als gebod gegeven. Hij heeft die voorgeleefd en aan zijn volgelingen als gebod gegeven.

Het werk van de heilige Geest en het gebod van Christus maakt je tot een sociaal mens, meelevend en hulpvaardig. Op de camping maar ook in Apeldoorn. Hij geeft een kerkgemeenschap als hier in De Voorhof speciaal als plaats van zulke naastenliefde. vers 10 zegt: Laten we .. voor iedereen het goede doen, vooral voor onze geloofsgenoten. Zoals je als volgeling van Christus overal aan je liefde herkenbaar bent, zo wil de heilige Geest dat geconcentreerd zien in de kerk, een plek waar je veel om elkaar geeft en dat ook uitstraalt naar buiten.

3. Eigen taak
Maar, hoe doe je dat? Hoe ben je een gelovige, hoe zijn we samen een kerk, die vol is van die liefde? Daarover heeft dat rare zinnetje ons iets te zeggen: ‘Ieder moet zijn eigen last dragen’. Er moet iets gebeuren in de kerk, ook in onze kerk. Er moet iets veranderen. Bij wie moet er iets veranderen? Veel mensen hebben de neiging vooral naar anderen te kijken. Heb je dat ook? Het zou in onze kerk een stuk beter gaan als die of die anders zou worden, of een bepaalde groep binnen de kerk.

Jongens en meisjes: hebben jullie dat ook, dat je een ander vaak de schuld geeft. De ander heeft het gedaan. Het ligt aan de ander. Dat is makkelijk, want dan kun jij er niks aan doen. Het ligt niet aan jou. Maar denk eens na: heel veel dingen zijn ook jouw schuld. Denk eens na wat je anders had kunnen doen. Hier moet je het thuis eens over hebben. Ik denk dat het helemaal niet zo moeilijk is om een voorbeeld te bedenken waarin je een ander de schuld gaf terwijl het niet zijn of haar schuld was.

Nog even terug naar dat vakantie plaatje. Die twee oude mensen worstelen met hun zware caravan, hun ogen smeken om hulp, maar niemand komt in actie. Je denkt, zij zitten er vlak naast, laten zij even helpen. Of je schudt je hoofd en denkt: zulke oude mensen moeten ook niet met zo’n caravan op stap gaan. Laten ze wijzer zijn. Er zijn er al een paar die dat tegen elkaar gaan zeggen. Dan ontstaat er een soort driehoek: daar moet er iets gebeuren en hier praten twee mensen met elkaar over daar. Ze zijn het roerend met elkaar eens en er gebeurt helemaal niks.
Zulke dingen gebeuren ook buiten de camping, in de buurt, op het werk of in een kerkgemeenschap. Als iedereen denkt dat een ander moet veranderen, dan verandert er niks. Als je, bij wijze van driehoek, op twee punten met elkaar staat te praten over die derde die zou moeten veranderen, dan worden de afstanden tussen mensen alleen maar groter. Heb je ook wel eens van dat soort gesprekken?

De heilige Geest probeert dit te doorbreken met die woorden van Paulus. Eerst in 6:1. Dat je iemand die op een dwaalspoor terecht komt met zachtmoedigheid weer op het rechte pad brengt. Niet met z’n tweeën over die derde praten, maar met die derde in gesprek gaan.
Maar vers 5 gaat nog een spaatje dieper. Iedereen moet zijn eigen last dragen. Met je eigen last bedoelt Paulus dan: je eigen verantwoordelijkheid. Het klinkt tegenstrijdig met vers 2: draag elkanders lasten. Maar daar bedoelt hij draag elkaars moeilijkheden. In vers 5 bedoelt hij met lasten: je verantwoordelijkheid dragen.

Om nog even naar de camping terug te gaan. Om de last, de moeilijkheid van die oude mensen te verlichten, moet jij je eigen last, je eigen verantwoordelijkheid verstaan. Als jij niet je eigen last, je eigen taak draagt, maar naar anderen gaat zitten kijken, dan komt er niks terecht van het elkaars lasten dragen.
Wil er tussen mij en anderen iets veranderen, in de kerk of waar ook maar, dan moet ik niet gaan toekijken wat er bij de ander verandert, dan moet ik zelf veranderen. Precies wat de heilige Geest in mij wil doen. Christus leren kennen en die vruchten van liefde, geduld en zelfbeheersing. Kerk zijn, beter kerk zijn, dat gebeurt daar, bij mij en bij jou vanbinnen.

Je hoeft de anderen in de kerk niet te veranderen. Dat is heel moeilijk, zo niet onmogelijk. Je hebt immers al genoeg aan jezelf. Het heeft iets bevrijdends dat Paulus zegt: draag jij nou maar je eigen verantwoordelijkheid, je eigen last. Het lijkt een beetje op wat we in de bergrede lazen: maakt je niet druk over de dag van morgen, zoek jij nou maar vandaag Gods koninkrijk. Daar heb je genoeg aan. Voel je niet geroepen om je hele camping, je hele familie of je hele gemeente te veranderen. Draag gewoon je eigen verantwoordelijkheid. Laat jezelf, jou persoonlijk, leiden door de Geest. Dan komt de vrucht daarvan in je leven: liefde voor anderen, vreugde: dat je blij met ze bent en ze waardeert, vrede en vriendelijkheid in de omgang met anderen. Als wij dat allemaal doen, dan gaat de liefde van Christus in volle kracht de toon zetten.
Amen.