Preek A.M. de Hullu - Zaterdag 31 december 2011 predikant Apeldoorn-Zuid Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. Deze preek wordt u aangeboden voor eigen gebruik. De predikant vraagt u eerst contact met hem op te nemen als u deze preek wilt gebruiken voor andere doeleinden zoals het voorlezen in een kerkdienst of als studiemateriaal in verenigingsverband of anders.

Welkom
Mededelingen
Stil gebed
Openingsbelijdenis
Groet
Psalm 121
Gebed
Genesis 17:1-14
Psalm 105:5
1 Korinte 1:4-9
Psalm 31:9
Tekst: Lucas 2:21a
Preek
Geref. Kerkboek Gezang 160
Gedachtenis overledenen
Psalm 90:1
Gebed
Collecten
Geref. Kerkboek Gezang 137
Zegen

Zo’n jaar waarop we terugkijken zit vol afspraken. De goede voornemens waarmee je dit jaar begon. Je beloofde dit jaar meer tijd voor elkaar te nemen, minder over te werken. Je sprak af die grote klus aan te pakken. Er waren afspraken over je arbeidsvoorwaarden, je loon en pensioen. Allemaal afspraken. Maar wat zijn ze waard? Over ons pensioen zijn we onzeker – ik tenminste wel. Afspraken over je salaris verliezen alle waarde als je ontslagen wordt. Het een enorme teleurstelling zijn als het jou raakt. Je rekende op een bepaald salaris, op ‘eerder stoppen met werken’. Je rekende er op dat die behandeling resultaat zou hebben, ook al had de dokter dat niet met zoveel woorden beloofd. Je rekent er op en dan is het een teleurstelling als het niet doorgaat. Maar je stelt ook zelf teleur. Veel goede voornemens zijn al lang weer vergeten. Hadden we het niet allemaal beter willen doen? Hadden we geen grotere plannen? Het leven kabbelt voort zoals het altijd ging, zonder extra tijd voor elkaar en wat je verder afgesproken had. Wat hadden we ook weer afgesproken? Met jezelf, met anderen, met God… Ach, afspraken… wat zijn ze waard?

Het is deze dagen een week na kerst. We lazen over de oude gewoonte dat jongetjes een week na de geboorte besneden werden. Een oude afspraak tussen God en zijn vriend Abraham. Ik wil jouw God zijn en die van je nageslacht en van iedereen die ik er uit andere volken bij roep. Ik wil jouw God zijn. Dat is een afspraak waar je wat aan hebt. Als je elkaar trouw belooft, als je een baby krijgt: ‘ik wil jouw God zijn’. Als je ziek wordt en sterven moet: ‘ik wil jouw God zijn, ook na dit leven’.  Als nieuwe plannen je spanning bezorgen of als je leven zonder uitdagingen voortkabbelt: ‘ik wil jouw God zijn’.
Dat hebben we afgesproken, een heel oude afspraak.

Maar wat hebben we aan deze afspraak? ‘Ik wil jouw God zijn’, dat is prachtig, maar het is maar de helft van de afspraak. De andere helft is: jij moet mijn verbond houden. God wil zich aan zijn verbond houden, maar verwacht dat dan ook van jou. Wat verwacht hij? Dat je je aan zijn verbond houdt. Dat klinkt wat vaag. God zei er niet zoveel over toen hij de afspraak met Abraham maakte. Alleen dit: de mannen en de jongens moeten besneden worden. Al op de achtste dag, want Gods afspraak geldt al voor de jongste kinderen. De huidplooi over de top van de penis wegsnijden, die huidplooi waar allerlei vuil in kan komen. De ruimte voor het vuil moet weg. Maar dat besnijden, dat is eigenlijk een symbool. Een symbool wat later, als er mensen uit alle volken bij de kring van Gods afspraak komen zelfs verdwijnt;  díé worden niet besneden. Besnijden is alleen maar een symbool. Het is een symbool van het wegdoen van de ruimte voor het vuil in heel je leven. Je hart moet besneden worden, zegt Mozes later (Deuteronomium 10:16). De ruimte voor het vuil moet uit heel je leven verdwijnen, ook al doet dat pijn. Geen plek om wrok te koesteren tegenover iemand die jou op een gevoelige plek geraakt heeft. Geen plek voor die geheime zonde waar niemand van weet. Geen plek voor welke vuiligheid tussen jou en anderen, tussen God en jou. Dat is wat God afgesproken heeft: ‘Dat verlang ik van je’. En als ik dan terugkijk op 2011, dan besef ik dat dat niet gelukt is. Misschien voel je aan het einde van het jaar een schuldgevoel. Het kan ook zijn dat je je nergens schuldig over voelt. En misschien is dat nog wel erger. Afgestompt zijn, gewoon vinden dat er zoveel rottigheid uit je mond komt en in je hart huist. Wat hadden we afgesproken? Je hebt God teleurgesteld. En verwacht je dan dat hij zich wel aan zijn afspraken zal houden: elke dag jouw God te zijn, ook op je sterfdag en daarna?

Een week na kerst werd Jezus besneden. Ja, je zou er overheen lezen, het staat maar in een bijzinnetje in het vers waarin verteld wordt dat hij zijn naam krijgt. Waar we het morgenochtend over zullen hebben. Maar Lucas vertelt ons eerst dat Jezus besneden wordt. Waarom? Gewoon omdat het een oude gewoonte was? Vast niet, de dingen die in de bijbel over Jezus leest hebben betekenis. En toch is het vreemd, dat besnijden. Zo van: Gods oude afspraak is ook voor jou, dat hij je God wil zijn en dat jij de ruimte voor het vuil uit je leven wegdoet. Bij dit Kind was dat toch niet nodig? Hij was zelf de Zoon van God. God hoefde niks met hem af te spreken. Toch gebeurt het. En daarmee gebeurt er iets bijzonders. God maakt die oude afspraak nu eindelijk met iemand die hem na gaat komen. Deze Jongen gaat geen enkele ruimte geven voor smerigheid in zijn leven. Hij gaat doen wat u en mij niet lukt. Hij gaat het in onze plaats doen. Zo van: ik zie dat het jou niet lukt om je aan Gods afspraak te houden, maar ik doe het voor jou. Om te beginnen die besnijdenis: ik doe het voor jou. En nu mag jij er op rekenen dat God zijn afspraak na komt: hij wil je God zijn. Als jij in mij gelooft, dan mag je daar op rekenen.

De afspraak tussen God en zijn vriend Abraham komt nu helemaal in het teken van Jezus te staan. We lazen dat in 1 Korinte. Alles wat u zegt en al uw kennis bewijs dat het getuigenis over Christus bij u verankerd is. Als christenen over God praten, als u en ik over  God praten, dan merk je daarin steeds dat je Jezus kent. Als we het over God hebben, over doen wat God wil dan komt Jezus daarin steeds weer terug. In de komende weken lezen we in het Bijbelrooster veel uit 1 Korinte. Ik hoop daar ook een aantal keren over te preken. En dan gaat het over allerlei onderwerpen. Maar in al die onderwerpen en je kennis daarvan gaat het er om dat het getuigenis van Jezus Christus verankerd is.
Als we over het leven in je huis en gezin lezen en wat God daarover met je wil afspreken. Als het er over gaat dat hij de enige is. Je kunt daar niet over spreken zonder het over Jezus te hebben. Het lukt jou niet om je aan Gods afspraken te houden, maar Jezus heeft het in jouw plaats gedaan. Hij heeft het begin gemaakt en je mag in zijn spoor verder gaan.

Jezus’ besnijdenis is een begin van het houden van Gods afspraken. Later zou hij doorgaan tot het uiterste, aan het kruis. Daarover schrijft Paulus ook in zijn brief: ik heb besloten niets anders te weten dan Jezus, de gekruisigde. En nu mogen wij weten dat God zich aan zijn afspraak houdt.
Bij alles wat onzeker is, is dat zeker. Allerlei afspraken staan op de tocht, maar één ding is zeker: God houdt zich aan zijn afspraak.

En dat is:ik wil jouw God zijn. Ook die afspraak kun je niet los van Jezus zien. God spreekt niet met je af: het komt allemaal goed met je pensioen, met je baan, met je gezondheid met je goede voornemens. God spreekt met je af: niets zal jou scheiden van mijn liefde, in Jezus Christus. Ik beloof je, welke tegenslagen je ook mee maakt, dat niets je van Jezus en van mijn liefde zal scheiden. Je ziekte of je ontslag, ik beloof je niet dat het niet gebeurt. Ik beloof je wel dat je daardoor niet los van Jezus komt, maar misschien juist dichter bij hem. Die belofte heeft God in het afgelopen jaar waargemaakt. Hij is trouw. Je zult het ook volgend jaar weer merken.
Amen.