Preek A.M. de Hullu - Zondag 25 juli 2010 predikant Apeldoorn-Zuid Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. Deze preek wordt u aangeboden voor eigen gebruik. De predikant vraagt u eerst contact met hem op te nemen als u deze preek wilt gebruiken voor andere doeleinden zoals het voorlezen in een kerkdienst of als studiemateriaal in verenigingsverband of anders.

Welkom

Openingsbelijdenis

Groet

Psalm 55:9

Wet en samenvatting

Psalm 55:1

Gebed

Genadeverkondiging: Psalm 55:17,18,23a

GK Gezang 107:1

Psalm 77:4,6

Numeri 20:2-12

Psalm 114:1,4

Preek

Opwekking 428

Gebed

Mededelingen

Collecten

Liedboek Gezang 7

Zegen

Soms is het gewoon te veel voor een mens. Het mooie weer. Ja, hier in Nederland koelt het na een warme week meestal weer af. Maar in de woestijn kan het eindeloos warm en droog zijn.  Ja, je moet je die woestijn waar Israël door reist niet voorstellen als het Kootwijkerzand. Ken je het Kootwijkerzand? De grootste zandverstuiving die we hier op de Veluwe nog over hebben. Je zou je de woestijn kunnen voorstellen als het Kootwijkerzand, maar dan 1000 keer zo groot. Een eindeloze zandbak. Maar, sommigen van u zijn er wel eens geweest, en dan ontdek je dat de Sinaï er niet zo uit ziet Het is een gebied met bergen en rotsen van zandsteen en graniet. Maar het is er wel verschrikkelijk droog en heet. Al veertig jaar.

 

Ja, op de bonnefooi rondtrekken is mooi, maar veertig jaar… Dat is een straf. Ja, inderdaad, het was een soort straf van God dat een heel volk veertig jaar door de woestijn trok. Ze waren door de woestijn eerst naar de berg Sinaï getrokken, ongeveer een maand. Na een verblijf van een jaar ging de reis verder naar Kades Barnea, aan de grens van Kanaän, weer ongeveer een maand. En toen durfden ze niet binnen te trekken in het land dat God ze beloofd had. En toen liet God ze veertig jaar ronddwalen in de woestijn. Het begon in Kades en veertig jaar later zijn we weer in Kades.  

En nog steeds is het heet en droog. Ondertussen staat het kamp al een tijd lang bij Kades. En weer is het water op. En weer krijgen Mozes en Aäron de schuld.  Heel onrechtvaardig, het was niet hun idee om uit Egypte weg te trekken de woestijn in. Het was niet hun idee om bang te zijn het beloofde land binnen te trekken. Maar voor de zoveelste keer loopt het volk tegen Mozes en Aäron te hoop. Probeer je eens voor te stellen hoe moe die twee mannen van rond de 120 er van zijn. Altijd maar weer die klachten aanhoren. Altijd maar weer tegen alle weerstand in uitleggen dat God goed en eerlijk en genadig is. Het is gewoon te veel voor een mens.

En God, is hij het eindelijk niet een keer zat? Ja, dat zou je denken. En toch… luister maar wat God tegen Mozes zegt: ‘Neem de staf en roep met je broer Aäron de Israëlieten bijeen. In hun bijzijn moeten jullie de rots daar bevelen water te geven. Jullie zullen water voor hen uit de rots laten komen en mensen en vee te drinken geven.’ Je houdt het niet voor mogelijk. Zoveel geduld.

Het lijkt precies op wat helemaal aan het begin van de reis al eens gebeurde. Er was geen water, Mozes moest zijn staf nemen, op de rots slaan en God gaf water uit de rots. Veertig jaar geleden. Je houdt het niet voor mogelijk: God heeft nog steeds geduld met zijn mensen. Weer wil hij ze water geven uit een rots.

 

Maar nu kijken we even naar Mozes en Aäron. Ze halen de staf uit de tabernakel, de staf van Aäron, die God als een wonder had laten bloeien, toen er een conflict om de leiding was. De staf die met zijn bloemen zei: nu moet dat gedoe over zijn (Exodus 17:23). Mozes pakt hem, roept ‘Luister, opstandig volk, zullen wij water uit deze rots laten stromen?’, hij slaat op de rots en nog een keer en het water stroomt er uit, precies zo als de Here gezegd heeft: stromen van genade en geduld. Mens en dier gaan er op af.  Iedereen heeft weer te drinken.

Paulus zegt later: Ze dronken een geestelijke drank, ze dronken uit de geestelijke rots en die rots was Christus. (1 Korinte 10:4) Het was een geestelijke drank, een heerlijk bewijs van Gods genade in die verzengende hitte. Voor God was het niet te veel om nog weer een keer genadig te zijn. Je herkent de Vader van Christus. Als je Jezus kent, uit het nieuwe testament, dan herken je hier zijn Vader.

 

Het gaat precies zoals God gezegd heeft. Maar Mozes en Aäron doen het niet zoals God gezegd heeft. Ze moesten spreken tegen de rots. Maar ze spreken tegen de mensen: ‘Luister, opstandig volk!’ Mozes en Aäron zijn zo ontzettend moe van al dat gemopper veertig jaar lang. Mozes slingert de staf omhoog en slaat op de rots en nog een keer. Je hoeft geen psycholoog zijn om door te hebben dat die klappen in feite voor het volk bedoeld zijn. En ze hebben het verdiend. Ze hebben het helemaal verdiend. Ze zijn een opstandig volk en ze verdienen een donderpreek en paar stevige klappen. Maar God wilde het anders. Dat had hij tegen Mozes gezegd. Hij moest tegen de rots spreken. Niet tegen het volk, alleen tegen de rots. Woorden, geen klappen. Het lijken misschien kleine verschillen, maar God neemt het hoog op. Zo hoog dat Mozes en Aäron zullen sterven voordat het volk over een jaar het beloofde land binnentrekt. We raken hier aan een heel gevoelig punt voor God. God wil niet de verdiende donderpreek en de verdiende klappen geven, maar genade tonen. Genade, na veertig jaar nog steeds. Meer dan de oude Mozes en Aäron kunnen bevatten. Gods genade overstijgt ons menselijk voorstellingsvermogen. Te veel voor een mens.

Dat is de grote les van dit Bijbelgedeelte. Terwijl Mozes en Aäron na veertig jaar helemaal op zijn, is God na eeuwen en eeuwen onuitputtelijk vol geduld. Opnieuw gunt hij Israël water, hij gaat met ze verder, naar het beloofde land, naar de komst van Christus, naar de wereldwijde kerk, naar Apeldoorn, naar het komende koninkrijk. God heeft een geduld wat zelfs iemand als Mozes uiteindelijk te groot is.

 

Als leider, van een gemeente, van een gezin, van een groep heb je soms diezelfde neiging als Mozes en Aäron: er op los slaan, met je handen of met je woorden. Maar leer van deze geschiedenis hoeveel groter Gods genade is. Niet dat God alles goed vindt. Nee, de staf van Aäron had een duidelijke boodschap voor het volk: het gedoe moet over zijn (Exodus 17:25). Maar je merkt hoe God er op uit is niet van zich af te slaan, maar liefdevol vast te houden en op te laten leven. Gods genade maakt dat water uit de rots tot een geestelijke drank, een messiaanse drank. Leer als ambtsdrager, als leider, als ouder van Gods geduld. Laat die genade je wijsheid zijn.

 

Misschien heb je de neiging naar jezelf toe om er op los te slaan, om jezelf te veroordelen vanwege je zonde. Je kunt niet bevatten dat God met jou nog steeds geduld wil hebben. Maar Gods genade is nou juist groter dan je kunt bevatten. Zelfs voor Mozes was het te groot, dan is het zeker groter dan jij kunt bevatten.

 

Ik wil afsluiten met twee dingen, en die ook voor ons heel belangrijk zijn. In vers 12 lezen we dat God er de vinger bij legt dat niet op God vertrouwen en geen ontzag hebben voor zijn heiligheid.

 

Eerst dat laatste. Ze hebben geen ontzag voor Gods heiligheid.  Heiligheid is een wat lastig woord.  Je denkt dan misschien aan geen zonde doen. En dat hoort er ook wel bij. Maar Gods heiligheid is iets veel groters dan dat hij geen zonde doet. Het is het andersoortig zijn van God. Dan heb ik het niet over de heiligheid van de tabernakel, van de kerk of van de gelovigen, maar de heiligheid van God. Hij is totaal anders. Als je met God in aanraking komt heb je met iemand te maken die niet van deze wereld is. Dat wilde God ook in Kades laten merken. Geen klappen, maar water om op te leven. Het ontzag daarvoor was bij Mozes en Aäron afgesleten. Hun eigen gevoel ‘nu is het genoeg geweest’ ging de toon zetten. Hun gelijksoortige reactie op het volk nam de plaats in van Gods andersoortigheid. Ontzag hebben voor God, dat leert je leiding geven, opvoeden en omgaan met weerbarstige mensen en met jezelf.

 

Ontzag en vertrouwen.  Vertrouwen dat Gods genade genoeg is. Geen eigen kracht. Niet de kracht van jouw boosheid. Nee in Gods woord ligt ongelofelijke kracht. Dat wilde God heel mooi laten zien. Spreek maar tegen die rots en dan zie je wat een kracht er in de woorden die je van mij hebt. Als je slaat op een rots, ja dan kan er water uit komen. Dat kunnen de bedoeïenen in de woestijn je vandaag nog vertellen. Onderaardse waterstromen kunnen openspuiten als je op de rotsen slaat. Wonderlijk om mee te maken. Maar wel een verschijnsel wat je als mens kunt bevatten. God wil iets laten zien wat voor mensen eigenlijk  te groot is. Dat woorden datzelfde kunnen doen. Woorden die van God komen hebben ongelofelijke kracht. Als bij de schepping. Ze maken je levend, gelovig, aanvaard door God. Die kracht zit in de woorden van God, het woord van Jezus Christus en zijn kruis. Durf te vertrouwen dat daar alle kracht in zit. Durf te vertrouwen dat naar de kerk gaan en in de Bijbellezen het middel van de Heilige Geest is om jou en andere mensen het geloof te geven en er bij te bewaren. Durf zo je kinderen daar in mee te nemen. Ja je kunt daar wel eens aan twijfelen, maar toch is dit het. Daar vind ik als predikant mijn kracht, bij het laten zien hoe genadig God is. Het is het sterkste wat ik kan bieden, en wie daar niet door geraakt wordt, zal ik ergens anders niet mee bereiken. Durf te vertrouwen dat de woorden hier in de kerk  en in de bijbel je geloof zullen geven, je geloof bevestigen en versterken. Geloof in God die genadiger is dan je kunt bevatten. Vervolg zo je reis met hem.

Amen.

 

 

Gebed 

 

 

 

Zegen alle inspanningen die gericht zijn op vrede.