Onze kerk is een Gereformeerde kerk
De naam 'gereformeerd' is vernederlandst uit het Latijn. Je zou ook kunnen zeggen 'hervormd'. Hervormd en Gereformeerd zijn benamingen in ons land voor aparte kerkgenootschappen. De woorden betekenen echter hetzelfde.

Hun betekenis gaat terug op de 16e eeuw. Toen was er in Europa een omvangrijke beweging te zien tot hervorming van de bestaande kerk.
De christelijke kerk was in onze streken tot die tijd nog één geheel. Ze is in ons land begonnen doordat mannen als Servaas, Willibrord en Bonifatius het goede nieuws van Jezus Christus georganiseerd onder de bevolking begonnen te verbreiden.
Onder de vele ellende in de Middeleeuwen was het ergste wel de vervorming van de christelijke kerk. Deze kerk was nationaal georganiseerd onder bisschoppen en stond internationaal onder gezag van de paus te Rome. Het leven in de christenheid stond op laag peil. Invloed van de Bijbel was nauwelijks meer merkbaar.
 
Hervormings-tijd
De beweging van de hervorming probeerde daar veranderingen te brengen. Ze kwam op voor de geldigheid van de Bijbel in heel het reilen en zeilen van de kerk.
Ze stelde dat alleen overgave aan Jezus Christus eeuwig geluk kon garanderen. Heel veel rituelen werden daardoor overbodig. De traditionele godsdienstigheid bleek zelfs schadelijk te zijn voor dat geluk. Mensen die door deze beweging werden aangesproken, voelden zich opnieuw afhankelijk van de onverplichte goedheid van God. De aktiviteit van mannen als Maarten Luther en Johannes Calvijn heeft hierbij een belangrijke rol gespeeld. Zij leerden gelovigen te vertrouwen op het gezag van het woord van Christus. Tegenover hen zetten paus en geestelijkheid het leergezag in van de Rooms­katholieke Kerk. Deze maakte misbruik van haar macht om de Hervorming met geweld te onderdrukken.

In die Hervormings-tijd zijn in ons land vele kerken opnieuw gevormd, oftewel ge-re-formeerd. Dat was een proces dat diepingrijpende gevolgen had voor heel het leven.
In de beleving van velen was er sindsdien in dorp, stad of streek niet meer een alleenvertegenwoordiging van de christelijke kerk. Christenen moesten een keus maken tussen de kerk in haar her-vormde gedaante en de pauselijk-traditionele kerk.
 
Hervorming een doorgaand proces
In de 16e eeuw was de hervorming niet binnen één generatie definitief geregeld. Na een bloeiperiode in de I7e eeuw trad er opnieuw een tijd van verval in. Maar telkens werd de neergaande lijn weer opgehaald. Ook de eens her-vormde kerk had weer een hervorming nodig. Dit ontwikkelingsproces heeft ons de volgende kenmerken meegegeven:

1. Gereformeerden zien in de tijd van de 1500-1650 een geweldige opleving van de christelijke kerk. Voor de geschiedenis van de Reformatie hebben we vaak een buitengewone belangstelling.
2. Gereformeerden leren kritisch te denken. We zijn gewend dat we een minderheid zijn in de samenleving. We houden er rekening mee dat het nodig kan zijn om de bestaande kerk opnieuw te hervormen.
3. Gereformeerden zoeken de identiteit van hun kerk niet in gebouwen, namen, functies en tradities. Voorop staat voor ons gehoorzaamheid aan de Bijbel. Wat we van de Bijbel begrijpen is samengevat in belijdenissen. Voorbeelden daarvan zijn de Heidelbergse Catechismus en de Nederlandse Geloofsbelijdenis, beide opgesteld in de 16e eeuw. Deze belijdenissen vormen de uitdrukkingen van ons geloof. Ze dienen als basis voor onze kerkelijke gemeenschap. Van ieder die zich aansluit wordt instemming met dit gemeenschappelijk geloof verwacht.